Skip to content Die konsep van aftreeoorde vir senior burgers het in die laat 1980’s aansienlik veld begin wen. Hierdie ontwikkelings het afgewyk van die tradisionele “ouetehuise” en gefokus op onafhanklike ouer persone wat sou belangstel om steeds ‘n meer aktiewe leefstyl te handhaaf.
Aanvanklik was die verkoop van eenhede in hierdie gemeenskappe, veral onder die lewensreg-model, gekniehalter deur die gebrek aan regulering wat aansienlike risiko’s vir kopers ingehou het. Die instelling van die Wet op Behuisingsontwikkelingskemas vir Afgetrede Persone (Wet 65 van 1988) was deurslaggewend vir die bedryf. Hierdie wetgewing het noodsaaklike voorsorgmaatreëls daargestel wat o.a. vereis dat kontrakte beskermingsmaatreëls insluit en voldoen aan voorgeskrewe standaarde.
Tussen 1988 en 1992 is nuwe, verwante projekte deur Bester Beleggings, ‘n maatskappy wat in eiendomsontwikkeling gespesialiseer het, aangepak. Onder die handelsnaam “Renaissance” – wat vernuwing en herlewing simboliseer – het hierdie ontwikkelings ook voorsiening gemaak vir ‘n demografie van jonger inwoners. Die relevante wet se vasgestelde minimum ouderdom van 50 kon individue wat nog aktief in die arbeidsmark was, akkommodeer.
Verskeie uitdagings moes egter in die beginjare getrotseer word. Voornemende kopers was nie vertroud met die lewensregkonsep nie en finansiële instellings was huiwerig om potensiële kopers te ondersteun. Ten spyte van hierdie struikelblokke het die konsep geleidelik meer en meer gewild geword.
Na 1992 het Renaissance Aftreeoorde, ‘n komponent van Bester Beleggings, in ‘n onafhanklike entiteit ontwikkel onder die nuwe maatskappy, Renaissance Ontwikkelings (Edms) Beperk. Met verloop van tyd het die groep sy portefeulje uitgebrei en sewe verwante oorde ontwikkel. ‘n Kenmerkende filosofie van die Renaissance-groep was sy verbintenis om aktief betrokke te bly by die ontwikkelings en nie ‘n “bou-en-verlaat”-benadering te volg nie.
Die mark het gegroei en lewensregeenhede is toenemend in voltitel- en deeltitelstrukture omgeskakel wat groei op beleggings gestimuleer het. Alle eenhede het egter, ongeag die betrokke eienaarskapsmodel, onderhewig gebly aan die bepalings van Wet 65 van 1988, wat steeds beskerming vir inwoners verseker.
Deur ‘n kombinasie van innovasie, regulering en ‘n onwrikbare verbintenis tot die gemeenskap, is die Renaissance Aftreeoorde gevestig as ‘n baanbrekerskomponent in seniorbehuising wat sekuriteit seepglad met dinamiese, vervullende leefstyle vir sy inwoners integreer.
